شتاب مكن كه ابر بر خانه ات ببارد

شتاب مكن
كه ابر بر خانه ات ببارد
و عشق
در تكه ای نان گم شود
هرگز نتوان
آدمی را به خانه آورد
آدمی در سقوط كلمات
سقوط می كند
و هنگام كه از زمین برخیزد
كلمات نارس را
به عابران تعارف می كند
آدمی را توانایی
عشق نیست
در عشق می شكند و می میرد
احمــــد رضــا احمــــدی

برچسب ها :

همچنین ببینید

کبریت زدم تو برای این روشنایی محدود گریستی

کبریت زدم تو برای این روشنایی محدود گریستی

کبریت زدم تو برای این روشنایی محدود گریستی سراپا در باد ایستادم من فقط یک …

کامنت لطفا نظـــر خود را درباره این صفحه در بخش کـــامــنت بیان کنید کامنت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.