مــوی ســرم چـــو برف زمستان سپیــد شــد

مــوی ســرم چـــو برف زمستان سپیــد شــد
نامــد بهــار و قامت مــن خــم چــو بید شد
گفتــم کــه ســر زنم به زمیـن دلـت ولی
ایـن دانــه از جوانــه زدن نـا امیـد شــد
از عمر رفته، در طلب وصل یکشبی
صدهـا هـــزار خاطره ام ناپدید شـد
بار غمی کـه گشت نصیبم به شهر تو
هــر روز از گذشتـــه ای دیگــر مزید شــد
آنکــس کـــه در حــریم تــو سرباز عشق بود
بــا تیغ خشــم و غضبـت امشب شهیـد شــد
رمـز وجود غمکش میخانه را مگو ی
عطــار بــود، مــولوی و بایـــزید شــد
نــعمــت الله ترکـــانــی

برچسب ها :

همچنین ببینید

چون تـــیر از میانـــۀ قلبـم عبــور کــن

چون تـــیر از میانـــۀ قلبـم عبــور کــن

چون تـــیر از میانـــۀ قلبـم عبــور کــن طــــرح غــــروب زنـدگــی ام مـــرور کـــن راهــی کـــه …

کامنت لطفا نظـــر خود را درباره این صفحه در بخش کـــامــنت بیان کنید کامنت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

3 × 3 =