خانه / چکیده اشعار شاعران / ميگريم و می خندم ديوانه چنين بايد

ميگريم و می خندم ديوانه چنين بايد

ميگريم و مـي خندم ديوانه چنين بايد
ميــوزم وميسازم پـــــروانـــــه چنين بايد
مي كوبم ومــــي رقصم مـي نالم وميخوانم
در بـــزم جهــــان شـــــور مســـتانه چنيآن بايد
مــــن اين همـــــــه شيدايــي دارم ز لـــب جامي
در دســـت تــــــو اي ســــاقي پيمانــه چنيـــــن بايد
خلــقــــم زپـــــي افـتـادنــــــد تا مســــت بگـــــــــيرندم
در صحــــبت بــــي عقـــــلان فرزانــــه چنين بــــايــــــــد
يكــــسو بـــــــردم عــــارف يكــــــسو كشــــدم عامي
بازيچــــــه ي هــــر دستــــــــي ، طفلانه چنين بايد
مــــوي تــــو و تســـــــــبيح شيخم بدر از ره برد
يا دام چــنان بايـــد يــا دانــــه چنيـــــــن بايـــد
بر تربت من جانا مستي كن ودست افشان
خنـديــدن بر دنيــــا رندانـــــه چنيــن بايد
معینـــی کرمانشـــاهــی

برچسب ها : , , ,

همچنین ببینید

ما وقار كوه را گاهی بكاهی ديده ايم

ما وقار كوه را گاهی بكاهی ديده ايم

مـــا وقار كـــوه را گاهی بكاهی ديده ايم مــــا ورا آنچـــه مي بينيد ، گـــــاهي …

کامنت لطفا نظـــر خود را درباره این صفحه در بخش کـــامــنت بیان کنید کامنت

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهار × سه =