خانه / مشاهیر و بزرگان / جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

کافکا در ساحل یا کافکا در کرانه

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه اثر هاروکی موراکامی

که اولین بار در سال ۲۰۰۲ به ژاپنی و در سال ۲۰۰۵ به انگلیسی و در سال ۱۳۸۶ به فارسی منتشر شد

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه یا کافکا در کرانه

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

اگر سعی کنی برای فکر کردن در مورد چیزها از سرت استفاده کنی. مردم نمی خواهند با تو هیچ کاری داشته باشند.

می خواهم به یاد من باشی ؛ اگر تو به یاد من باشی. عین خیالم نیست که همه فراموشم کنند!

هریک از ما چیزی را از دست می دهیم که برایمان عزیز است. فرصت های از دست رفته

امکانات از دست رفته. احساساتی که هرگز نمی توانیم برشان گردانیم

این قسمتی از آن چیزی است که به آن می گویند زنده بودن.

در زندگی هر کس یک جا هست که از آن بازگشتی در کار نیست

و در موارد نادری نقطه ای است که نمی شود از آن پیشتر رفت. وقتی به این نقطه برسیم

تنها کاری که می توانیم بکنیم این است که این نکته را در آرامش بپذیریم. دلیل بقای ما همین است .

تجربه ام حکم می کند وقتی کسی با تمام قوا می کوشد به چیزی برسد. نمی تواند

و وقتی با همه توان از چیزی می گریزد. معمولا همان سر راهش سبز می شود.

برای خودم هدفی تعیین کردم که برایش به این در وآن در بزنم و ذهنم درگیر شود.

بازی روزگار به انسان ژرف بینی می دهد وبه پختگی اش کمک می کند

به همین دلیل مردم دوست دارند تراژدی های یونان را امروز هم بخوانند

چون ادبیات کلاسیک را نوعی نمونه می دانند.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

مردم بین خوذشان واشیای دور و برشان معنا ایجاد می کنند

آنچه مهم است این است که اشیا را با چشم های خودت ببینی.

هر چه در زندگی پیش می آید حاصل زندگی های پیشین ماست

یعنی حتی در کوچک ترین حوادث تصادفی در کار نیست.

واقعیت فقط عبارت است ازانباشت پیشگویی های شوم که در زندگی رخ می دهد

کافی است در هر روز دلبخواهی روزنامه ای را باز کنی وخبرهای خوب را با خبرهای بد بسنجی

آن وقت می بینی منظورم چیست.

فقط یک جورسعادت هست. اما بدبختی هزار شکل و اندازه دارد

به قول تولستوی سعادت یک تمثیل است. اما بدبختی داستان است.

تا وقتی شهامتش را داشته باشی که خطای خودت را بپذیری. می توان جبران کرد.

هر یک از ما چیزی را از دست می دهیم که برایمان عزیز است

فرصت های از دست رفته. امکانات از دست رفته.

احساساتی که هرگز نمی توانیم برشان گردانیم.

این قسمتی از آن چیزی است که به آن می گویند زنده بودن.

می خواهم به یاد من باشی. اگر تو به یاد من باشی

عین خیالم نیست که همه فراموشم کنند.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

زمان چون رؤیایی مبهم و کهن بر دوشت سنگینی می کند.

هم چنان پیش می روی و می کوشی از میان آن بلغزی و اما حتی اگر به دو انتهای زمین بروی. نمی توانی از آن بگریزی.

با این حال ناچاری به آنجا بروی – به کران دنیا

کاری هست که نمی توان کرد. مگر با رسیدن به آنجا.

برای هر کسی یه اسم تو زندگیش هست که تا ابد هرجایی اونو بشنوه ناخودآگاه برمی گرده به همون سمت یا از روی ذوق.

یا از روی حسرت یا از روی نفرت

پسر زاغی نام با صدای شل و ولش می پرسد: تصمیمت را برای پول گرفتی. ها ؟

صدایش طوری بیحال است که انگار تازه از خواب بیدار شوی و زورت بیاید دهنت را واکنی

اما فقط تظاهر می کند.کاملا بیدار است. مثل همیشه.

بستن چشمانت چیزی را تغییر نخواهد داد.

صرفا به خاطر اینکه تو نمی خواهی ببینی چه اتفاقی می افتد. چیزی پنهان یا نابود نمی شود

در واقع. همه چیز بدتر می شود وقتی که چشمانت را بار دیگر باز کنی

این همان دنیایی ست که ما در آن زندگی می کنیم. چشمانت را به خوبی باز کن

تنها یک بزدل چشمانش را می بندد

بستن چشمانت و گرفتن گوش هایت زمان را مجبور به ایستادن نمی کند.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

گاهی سرنوشت مثل طوفان شنی است که مدام تغییر سمت می دهد.

تو سمت را تغییر می دهی. اما طوفان دنبالت می کند

تو بازمی گردی. اما طوفان با تو میزان می شود. این بازی مدام تکرار می شود. مثل رقص شومی با مرگ پیش از سپیده دم. چرا ؟

چون این طوفان چیزی نیست که دورادور بدمد.

چیزی که به تو مربوط نباشد. این طوفان خود توست. چیزی است در درون تو ؛

بنابراین تنها کاری که می توانی بکنی تن در دادن به آن است.

یکراست قدم گذاشتن درون طوفان. بستن چشمان و گذاشتن چیزی در گوش ها که شن تویش نرود

و گام به گام قدم نهادن در آن. در آن نه ماهی هست. نه خورشیدی. نه سمتی. و نه مفهوم زمان .

… و طوفان که فرونشست. یادت نمی آید چی به سرت آمد و چه طور زنده مانده ای.

در حقیقت حتی مطمئن نخواهی شد که طوفان واقعا به سر رسیده. اما یک چیز مشخص است

از طوفان که درآمدی. دیگر همان آدمی نخواهی بود که به طوفان پانهاده بودی. معنی این طوفان همین است.

. یک نقص هنری آگاهی ات را برمی انگیزد و هوشیار نگهت می دارد .

در زندگی وقت هایی هست که این جور عذر و بهانه ها کاربردی ندارد.

موقعیت هایی که هیچ کس عین خیال اش نیست به درد کاری که می کنی می خوری یا نه .

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

مسئولیت ما از قدرت تخیل شروع می شود. درست همان طور است که باتلر ییتس می گوید: مسئولیت از رؤیا آغاز می شود

این موضوع را وارونه کنید. در این صورت می شود گفت هر جا قدرت تخیل نباشد. مسئولیتی در بین نیست .

فقط کسانی که مورد تبعیض قرار گرفته اند می دانند چقدر آزاردهنده است

هرکسی درد را به شیوه خودش حس می کند. هر کس جای زخم های خودش را دارد

بنابراین فکر می کنم به اندازه هر کس دیگری به انصاف و عدالت اهمیت می دهم

اما از همه چندش آورتر برایم مردمی هستند که هیچ تخیلی ندارند.

نسیم ملایمی لابه لای درختان جنگل می وزد و برگ های درختان را به جنبش و خش خش درمی آورد.

این خش خش مبهم در لایه های ذهنم موج می اندازد. دستی را روی تنه درختی می گذارم و چشمهایم را می بندم.

این موجها انگار علایمی هستند. یک جور نشانه. اما انگار به زبان خارجی است که از آن سر درنمی آورم

رهاشان می کنم و چشمها را باز می کنم و به این دنیای جدید پیش چشمانم خیره می شوم و احساس می کنم آن موجها در درونم جابجا می شوند.

سرانجام به خواب می روی ؛ و وقتی بیدار می شوی. درست است. قسمتی از دنیای تازه ای.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

بستن چشم هایت. چیزی را تغییر نمی دهد. هیچ چیز.

فقط به خاطر اینکه تو آنچه را دارد اتفاق می افتد نمی بینی. ناپدید نمی شود

در حقیقت. بار دیگری که چشم هایت را باز کنی. اوضاع حتی خیلی بدتر خواهد بود.

دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم این چنین است. چشم هایت را کاملا باز نگه دار.

فقط یک ترسو چشم هایش را می بندد.

بستن چشم هایت و گرفتن گوش هایت. زمان را متوقف نمی کند!

اوشیما: ببین کافکا. چیزی که تو حالا از سر می گذرانی.

بن مایه بسیاری از تراژدی های یونان باستان است

انسان تقدیر خود را انتخاب نمی کند. تقدیر.

انسان را برمی گزیند. این پایه جهان بینی درام یونانی است ؛

و معنای تراژدی بنا به قول ارسطو از بازی روزگار ناشی می شود. نه از نقطه ضعف قهرمانان

بلکه از صفات خویش. میدانی می خواهم به کجا برسم ؟ مردم نه با نقایص خود. بلکه با فضایل خود.

هرچه بیشتر به سوی تراژدی کشانده می شوند. اودیپوس رکس سوفوکلس. یک مثال بارز است.

اودیپوس نه به سبب کاهلی و حماقت. بلکه بعلت شهامت و صداقت به سوی تراژدی کشانده می شود ؛

بنابراین نتیجه ناگزیر طنز تلخ یا همان بازی روزگار است.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

اوشیما. بگذار حقیقت محض را به تو بگویم. من ظرفی را که در آن گیر افتاده ام دوست ندارم. هرگز نداشته ام.

در حقیقت از آن بیزارم. صورتم. دست هایم. خونم. ژن هایم

از هر چه از والدینم به ارث برده ام بیزارم

از هر چیزی بیشتر دلم می خواهد از آن بگریزم. مثل فرار از خانه.

من از زندگی خودم بی اندازه خسته شده ام. از خودم خسته شده ام.

در مرحله خاصی باید دست از زندگی می کشیدم اما این کار را نکردم.

می دانستم زندگی بی معنی است اما نمی توانستم از آن دست بردارم ؛

بنابراین عاقبت کارم فقط انتظار کشیدن شد. به هدر دادن عمرم در جستجویی بیهوده.

عاقبت به خودم صدمه زدم و این کار باعث شد به دیگرانی که در اطرافم بودند صدمه بزنم.

به این دلیل است که اکنون دارم تنبیه می شوم چون اسیر نوعی نفرین هستم.

روزگاری چیزی داشتم که خیلی کامل. خیلی بی نقص بود و بعد از ان تنها کاری که از من برمی آمد خوار شمردن خودم بود.

این نفرینی است که هرگز نمی توانم از آن بگریزم ؛ بنابراین از مرگ نمی ترسم.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

من آزادم. مثل ابرهایی که در آسمان جولان می دهند. خودم هستم و خودم. یکسره آزاد.

تصمیم می گیرم تا غروب بشود در کتابخانه ای وقت بگذرانم.

از زمان کودکی از قرائتخانه کتابخانه ها خوشم می آمد ؛ بنابراین.

وقتی به مقصد تاکاماتسو راه افتادم اطلاعاتی درباره کتابخانه های داخل و دور و بر شهر گرفتم.

تصورش را بکنید پسربچه ای که دلش نمی خواهد به خانه برود. چندان جایی برای رفتن ندارد.

کافی شاپ ها و سینماها برایش دور از دسترس است

پس می ماند فقط کتابخانه ها و چه قدر خوب جایی هستند این ها

نه ورودیه ای در کار است و نه کسی از کوره در می رود و به خودش دردسر می دهد که ببیند چرا پسر جوانی وارد چنین جایی می شود.

فقط می نشینی و هر چه دلت خواست می خوانی.

همیشه بعد از مدرسه سوار دوچرخه می رفتم کتابخانه عمومی محل.

کتابخانه مثل خانه دومم بود. شاید از آنجایی که در آن زندگی می کردم خانه ای واقعی تر بود.

من که هر روز به آنجا می رفتم. با همه خانم های کتابداری که آنجا کار می کردند ؛ آشنا شدم.

مهم نیست تا کجا فرار کنی. فاصله هیچ چیز را حل نمی کند.

وقتی توفان تمام شد یادت نمی آید چگونه از آن گذشتی. چطور جان به در برد.

حتی در حقیقت مطمئن نیستی توفان واقعا تمام شده باشد. اما یک چیز مسلم است.

وقتی از توفان بیرون آمدی دیگر آنی نیستی که قدم به درون توفان گذاشت.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

فکر می کنم در زندگی واقعی مردم اینطورند.

زیاد آسان نیست خودت به تنهایی انتخاب کنی. همه چیز یک استعاره است.

فقط کسانی که مورد تبعیض قرار گرفته اند می دانند چقدر آزاردهنده است.

هرکسی درد را به شیوه خودش حس می کند. هر کس جای زخم های خودش را دارد ؛

بنابراین فکر می کنم به اندازه هر کس دیگری به انصاف و عدالت اهمیت می دهم.

اما از همه چندش آورتر برایم مردمی هستند که هیچ تخیلی ندارند. کسانی که تی. اس. الیوت

آنها را مرد تو خالی می نامد.

ادم هایی که آن فقدان تخیل را با ذره های بی احساس کاه پر کرده اند و حتی نمی دانند دارند چه می کنند.

ادم های سنگدلی که یک عالم کلمات تهی را به سویت می اندازند.

سعی دارند ترا وادار کنند کاری را انجام بدهی که نمی خواهی.

اگر هرکسی را که قدرت تخیل چندانی ندارد جدی بگیری. پایانی ندارد.

هر چه بیشتر سعی کنم بیشتر نمی فهمم چه کسی هستم.

انگار هویت من مداری است که از آن کاملا دور افتاده ام.

آنچه تو اکنون تجربه می کنی مضمون مکرر بسیاری از تراژدی های یونان است.

انسان سرنوشتش را انتخاب نمی کند. سرنوشت او را انتخاب می کند.

مسئولیت در رؤیا شروع می شود.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

بیشتر اشعار بزرگ اینطور هستند. اگر کلمات نتوانند تونلی پیامبر گونه بیافرینند

که آنها را با خواننده مرتبط کند آنوقت کل ماجرا دیر به صورت شعر در نمی آید.

من از زندگی خودم بی اندازه خسته شده ام. از خودم خسته شده ام.

در مرحله خاصی باید دست از زندگی می کشیدم اما این کار را نکردم.

می دانستم زندگی بی معنی است اما نمی توانستم از آن دست بردارم ؛ بنابراین عاقبت کارم فقط انتظار کشیدن شد.

به هدر دادن عمرم در جستجویی بیهوده. عاقبت به خودم صدمه زدم و این کار باعث شد به دیگرانی که در اطرافم بودند صدمه بزنم.

به این دلیل است که اکنون دارم تنبیه می شوم چون اسیر نوعی نفرین هستم.

روزگاری چیزی داشتم که خیلی کامل. خیلی بی نقص بود و بعد از ان تنها کاری که از من برمی آمد خوار شمردن خودم بود.

این نفرینی است که هرگز نمی توانم از آن بگریزم ؛ بنابراین از مرگ نمی ترسم.

هرکسی عاشق می شود دنبال نیمه گمشده خودش می گردد ؛

بنابراین هرکس عاشق است وقتی به معشوقش فکر می کند غمگین می شود.

مثل قدم گذاشتن به داخل اتاقی که خاطراتت را در آن پیدا می کنی.

نهایی که زمان درازی ندیده بودی. این فقط یک احساس طبیعی است.

تو کسی نیستی که این احساس را کشف کرده بنابراین سعی نکن امتیازش را به اسم خودت ثبت کنی. باشد ؟

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

او شروع می کند به گریه. او صورتش را در بالش فرو می برد و بی صدا گریه می کند.

تو نمی دانی چه بکنی. می دانی باید چیزی بگویی اما اصلا نمی دانی چه چیزی بگویی.

پشت سر یک بالش مرطوب باقی می گذارد. خیس از اشک هایش.

تو گرما را با دستت لمس می کنی و به آسمان بیرون نگاه می کنی که عاقبت دارد روشن می شود.

همه ما خیلی خالی هستیم. اینطور فکر نمی کنی ؟

غذا می خوریم. خودمان را سبک می کنیم. شغل مزخرفمان را انجام می دهیم

و حقوق افتضاحمان را می گیریم و گاه و بیگاه با کسی همبستر می شویم اگر خوش شانس باشیم.

من کاملا تهی هستم. می دانید کاملا تهی بودن یعنی چه ؟

تهی بودن مثل خانه ایست که کسی در آن زندگی نکند.

خانه ای بدون قفل بدون اینکه کسی در آن زندگی کند.

هر کسی می تواند وارد شود هروقت که بخواهد.

این چیزیست که بیشتر از همه مرا می ترساند.

ژان ژاک روسو گفت تمدن از زمانی آغاز شد که انسان حصارها را برپا کرد و این حقیقت دارد

هر تمدنی محصول فقدان آزادی در حصار قرار گرفته است

ادم هایی که حصارهای بلند و قوی می سازند کسانی هستند که بیش از همه جان به در می برند

با اینکار این واقعیت فقط در معرض این خطر قرار می گیری که خودت به بیابان رانده شوی .

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

قدرتی که من دنبالش می گردم ربطی به برد و باخت شما ندارد.

دنبال یک دیوار نیستم تا نیرویی را که از بیرون می آید دفع کند.

آنچه می خواهم این است که بتوانم آن قدرت بیرونی را چذب کنم تا رودرروی ان بایستم.

توانایی تحمل در سکوت- تحمل بی انصافی. بدشانسی. اندوه. اشتباهات. سوء تفاهم ها.

اینکه بتوانی برای کسی مفید باشی احساس خوشایندی است.

مردم متولد می شوند که زندگی کنند. درست است ؟

اما من هرچه بیشتر زندگی کرده ام آنچه را در درونم بود بیشتر از دست داده ام

و در آخر خالی شدم و شرط می بندم هرچه بیشتر زندگی کنم. خالی تر. بی ارزش تر می شوم.

این وضعیت یک ایرادی دارد. زندگی قرار نیست اینطوری از اب دربیاید!

امکان ندارد بشود تغییر جهت داد تا مقصدم را عوض کنم ؟

می دانی فکر هزارتو اول از کجا آمد ؟ از بین النهرین باستان.

روده های حیوانات را بیرون می کشیدند گمان می کنم.

گاهی هم مال ادم ها را- و از شکل آن برای پیش بینی آینده استفاده می کردند.

شکل پیچیده روده را ستایش می کردند ؛ بنابراین الگوی نخستین هزارتو.

در یک کلمه. شکم است ؛ که یعنی قوانین هزارتو درون توست و با هزارتوی بیرون ارتباط دارد.

آنچه بیرون از توست منعکس کننده چیزهای درون تو است

و آنچه درون توست منعکس کننده چیزهای بیرونی است ؛

بنابراین وقتی به هزارتوی بیرون از خودت قدم می گذاری همزمان به هزار توی درون نیز قدم گذاشته ای.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

یک چیزی که خیلی خوب نفهمیده ای این است که زنها تمایلات جنسی دارند.

تمایلات زنان یک راز است.

یک زن همان جذبه جسمی مرد را حس می کند ؟ یا چیزی به کلی متفاوت است ؟

بدون این تجربه های در اوج. زندگی مان خیلی ملال آور و یکنواخت می شود.

زندگی بدون یکبار خواندن هملت مثل زندگی ای است که تمام آن در معدن ذغال بگذرد.

خاطرات شما را از درون گرم می کند اما در عین حال شما را پاره پاره می کند.

هرچه بیشتر به آنها می چسبیدم آزاردهنده تر می شد

اما هرگز نخواستم تا زمانی که زنده ام آنها را رها کنم.

این تنها دلیلی بود که برای ادامه زندگی داشتم. تنها چیزی که ثابت می کرد زنده ام.

بزرگ شدیم و زمان تغییر کرد.

بخش هایی از دایره خراب شد.

دنیای بیرون به درون بهشت خصوصی ما هجوم آورد و چیزهای داخل آن سعی کردند خارج شوند.

گمان می کنم همه اینها کاملا ظبیعی بود هرچند آن زمان نتوانستم این را بپذیرم ؛

و به این دلیل بود که سنگ وروردی را باز کردم تا از فرو ریختن دنیای خصوصی کاملمان پیشگیری کنم.

یادم نیست چطور موفق به این کار شدم اما به این نتیجه رسیدم که باید

هرطور شده سنگ را باز کنم تا او را از دست ندهم تا آن چیزهای بیرون نتوانند دنیای ما را نابود کنند.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

واقعیت این است. این اتفاق افتاده.

تو به شدت زخم خورد ای و آن زخم ها برای همیشه با تو خواهد بود.

برایت متاسفم. واقعا متاسفم. اما اینطوری به ان فکر کن:

برای بهبود زیاد دیر نیست. تو جوانی. سرسختی.

می توانی تطابق پیدا کنی. می توانی زخم هایت را بپوشانی. سرت را بالا بگیری و ادامه بدهی.

اما برای او این امکان نیست. او برای همیشه از دست رفته.

فرقی نمی کند کسی این را خوب یا بد بنامد- نکته این نیست.

این تویی که برتری به دست اورده ای.

او در آن زمان نباید تو را رها می کرد و تو نباید رها می شدی.

اما ماجراهای گذشته مثل بشقابی هستند که شکسته و ریز ریز شده.

نمی توانی آن را دوباره به شکلی که بوده برگردانی.

درست است ؟ مسئله اصلی این است که باید او را ببخشی.

فقط به این ترتیب می توانی خلاص شوی. راه دیگری وجود ندارد.

چرا دوست داشتن کسی یعنی اینکه باید او را به همان اندازه هم آزار بدهی ؟

منظورم این است اگر قرار است اینطور باشد دوست داشتن دیگر چه فایده ای دارد ؟ اصلا چرا باید اینطوری باشد ؟

اگر وارد نمی شوی پس به جایی که از آن آمده ای برگرد.

پیدا کردن راه برگشت آن قدرها برایت سخت نیست بنابراین نگرانش نباش. مشکلی پیدا نمی کنی.

بعد به دنیایی برمی گردی که از آن آمده ای.

به زندگی ای که داشته ای. انتخابش کاملا با توست.

هیچ کس مجبورت نمی کند این کار یا آن کار را بکنی. اما اگر وارد شدی برگشتن دیگر آسان نیست.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

نمادها مهمند. نمادها ما را به سوی نقش هایی که بازی می کنیم هدایت می کنند.

می دانی برای پاره کردن شکم کسی با سرنیزه بهترین روش چیست ؟

خوب. اول سرنیزه ات را عمیقا توی شکمش فرومی کنی بعد آن را به اطراف می چرخانی.

این کار دل و روده اش را پاره پاره می کند.

بعد طرف به شکلی هولناک. آهسته و دردناک می میرد.

اما اگر فقط سرنیزه را فروکنی و نپیچانی ان وقت دشمنت می تواند از جا بپرد و دل و روده تو را ریز ریز کند.

منظورت از مجذوب شدن چیست ؟ مثل اینکه وقتی در جنگل هستی به بخشی پیوسته از آن تبدیل می شوی.

وقتی زیر بارانی تو بخشی از بارانی.

وقتی در صبح هستی بخشی جدایی ناپذیر از صبحی.

وقتی با منی بخشی از من می شوی.

تا وقتی به جایی که داری می روی نرسیده ای. هرگز به پشت سر نگاه نکن.

پاسخ واقعی چیزیست که کلمات نمی توانند شرح بدهند.

وقتی موج سواری می کنی یادمی گیری با قدرت طبیعت مبارزه نکنی حتی وقتی بی رحم می شود.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه

هر کدام از ما چیزی را که برایش با ارزش بوده از دست می دهد.

موقعیت های از دست رفته. احساساتی که هرگز نمی توانیم دوباره به دست بیاوریم.

این بخشی از آن چیزیست که معنی اش زنده بودن است.

اما درون سرمان اتاق کوچکی است که آن خاطرات را در آن نگه می داریم.

اتاقی شبیه قفسه های توی این کتابخانه ؛ و برای درک عملکرد قلبمان باید مدام کارت های مرجع جدید درست کنیم.

باید هرچندوقت یکبار چیزها را گردگیری کنیم. آنها را هوا بدهیم. آب گلدان ها را عوض کنیم.

تو برای ابد در کتابخانه خصوصی خودت زندگی می کنی.

اما حتی اگر تا آن طرف دنیا هم بروی نمی توانی از آن فرار کنی.

با این حال باید به آنجا بروی به لبه دنیا. کاریست که تا به آنجا نرسی نمی توانی انجام بدهی.

جملات زیبای کتاب کافکا در ساحل یا کرانه یا کافکا در کرانه

منبع : fa.wikiquote.org

برچسب ها :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × چهار =